İçeriğe geç
~/gamze_
cd ../blog

> cat ./blog/yapay-zeka-ajanlarini-dogru-kullanmak.md

Yapay Zeka Ajanlarını Doğru Kullanmak

·4 dk okuma

#Yazılım Geliştirme#Generative Ai Tools#Yapay Zeka#Agentic Ai

Bir kodlama ajanına ilk gerçek görevini verdiğin anı düşün: “Login sayfasını düzelt.” Ajan on dakika çalışıyor, on iki dosyayı değiştiriyor ve “tamamladım” diyor. Diff’i açıyorsun: stil dosyaları değişmiş, bir test silinmiş, asıl hata yerinde duruyor. Ajan kötü değildi; ona ne istediğini söylememiştin.

Serinin üçüncü bölümünde ajanların ne zaman işe yaradığını ve risklerini konuşmuştuk. Bu son bölümde günlük işe dönüyoruz: bir yazılımcı olarak ajanla nasıl çalışmalı?

Görevi doğrulanabilir tanımla

Ajanın en çok ihtiyacı olan şey, işin ne zaman bittiğini anlaması. Bunu sen söylemezsen kendisi karar verir.

  • Kötü: “Login sayfasını düzelt.”
  • İyi: “auth.test.ts içindeki 3 test başarısız. Hepsi token süresiyle ilgili. Testler geçsin, başka dosyaya dokunma."

İkinci cümlede üç şey var: sorunun yeri, bittiğini gösterecek sinyal ve bir sınır.

Daha büyük görevler için küçük bir şablon işe yarıyor:

Amaç: Kullanıcı profil sayfasına "hesabı sil" butonu ekle.
Bağlam: Silme işlemi için UserService.delete() zaten var.
Sınırlar: Veritabanı şemasını değiştirme. Yeni paket ekleme.
Bitti sayılır: Buton onay penceresi açıyor, testler geçiyor,
  profil sayfası için yeni bir test eklendi.

Dört satır yazmak bir dakika sürüyor ama ajanın yanlış yere saptığı on dakikayı kurtarıyor.

Projeyi tanıt

Ajan projene her seferinde sıfırdan bakıyor. Testlerin hangi komutla çalıştığını, hangi klasöre dokunulmaması gerektiğini, ekibin kurallarını bilmiyor. Bunları projede bir dosyaya yaz: Claude Code için CLAUDE.md, başka birçok araç için AGENTS.md.

## Komutlar
- Test: `npm test`
- Lint: `npm run lint`

## Kurallar
- Yeni dosyalar TypeScript olsun
- `migrations/` klasörüne elle dokunma
- Yeni bağımlılık eklemeden önce sor

Kısa tut: modelin koddan kendi başına çıkaramayacağı bilgileri yaz. Claude Code’u Verimli Kullanmak yazımda bu dosyayı daha ayrıntılı anlatmıştım.

Önce plan, sonra kod

Büyük bir değişiklikte ajandan önce bir plan iste. Planı oku, gerekirse düzelt, sonra uygulamasına izin ver. Yanlış bir yönü 30 satırlık bir planda yakalamak, 30 dosyalık bir değişiklikte yakalamaktan çok daha ucuz.

İzinleri ve ortamı ayarla

Ajanın kendi başına yapabileceği işlerle senin onayını istemesi gerekenleri ayır:

  • Serbest: dosya okumak, arama yapmak, testleri ve linter’ı çalıştırmak.
  • Onayla: git push, veritabanı komutları, dosya silmek, yeni paket kurmak.

Ajanı her zaman ayrı bir git dalında çalıştır; iş kötü giderse dalı silersin. Tanımadığın bir depoda çalışıyorsan ajanı bir container’da ya da ayrı bir ortamda çalıştır. Üçüncü bölümde anlattığım prompt injection riski en çok burada can sıkar.

Bağlamı yönet

Serinin ilk bölümünde bağlamın ajanın hafızası olduğunu anlatmıştım. Günlük kullanımda bunun üç pratik sonucu var:

  • Doğru dosyayı göster. Ajanın bütün projeyi taramasını beklemek yerine “sorun muhtemelen auth/token.ts dosyasında" demek hem zaman hem maliyet kazandırır.
  • Hata mesajının tamamını ver. Sadece son satırı değil, stack trace’in tamamını. Yapay Zeka ile Hata Ayıklama yazımdaki kural ajanlarda da geçerli.
  • Uzayan oturumu yenile. Bir görev bittiğinde yeni bir göreve eski konuşmayla devam etme. Ajanın önünde önceki görevin onlarca dosyası ve log çıktısı durur ve yeni işe odaklanması zorlaşır.

Ajanın bilemeyeceklerini bil

Ajan kodunu okuyabilir ama şirketini, müşterilerini ve ekibinin geçmişini bilemez. Şu kararları ona bırakma:

  • Ürün kararları. “Bu özellik kullanıcıya nasıl görünmeli?” sorusunun cevabı kodda yazmıyor.
  • Mimari kararlar. Ajan bir sorunu çözmek için yeni bir katman ya da kütüphane ekleyebilir. Bunun ekibin uzun vadeli planlarına uyup uymadığını bilemez.
  • Güvenlik açısından kritik değişiklikler. Kimlik doğrulama, yetkilendirme ve ödeme kodu ajan yazsa bile bir insanın dikkatli incelemesinden geçmeli.

Bu kararları sen ver, uygulamayı ajana bırak. En verimli iş bölümü bu.

Diff’i bir PR gibi incele

Ajanın yazdığı kod senin adınla commit ediliyor. Testlerin geçmesi, değişikliğin doğru olduğu anlamına gelmiyor. İncelerken özellikle şunlara bakıyorum:

  • Testin kendisi değişmiş mi? Ajan bazen testi geçirmek için kodu değil testi düzeltir.
  • Bir hata susturulmuş mu? Boş bir try/catch, hatayı çözmez; sadece görünmez yapar.
  • Yeni bir bağımlılık gelmiş mi? Gerekli mi, güvenilir mi?
  • Görev dışı dosyalara dokunulmuş mu? “Ben buradayken şunu da düzelteyim” değişiklikleri incelemeyi zorlaştırır.

Sık yapılan yanlışlar

  1. Tek seferde çok büyük görev vermek. “Projeyi TypeScript’e taşı” yerine önce tek bir modülü taşıt, sonucu incele, sonra devam et.
  2. Ajanın sorularını geçiştirmek. Ajan “bu fonksiyonu silebilir miyim?” diye soruyorsa düşünmeden evet deme. Ajanın sorduğu yer genellikle emin olmadığı yerdir; senin de bir kez bakman gereken yer orası.
  3. Takıldığında aynı cümleyi tekrarlamak. Ajan aynı hatada dönüp duruyorsa, aynı isteği tekrar etmek yerine ona eksik olan bilgiyi ver: hata logları, ilgili dosya ya da beklenen davranış.
  4. Ajanı sorumlu tutmak. Ajanın yaptığı hata, onu onaylayanın hatası. Yapay Zeka Modellerinin Sonuçlarını Yorumlama(ma)k yazımda bir çıktıyı sorgulamadan kabul etmenin riskinden bahsetmiştim; ajanlarda çıktı tek bir cevap değil, bir dizi eylem.

Serinin özeti

  • Ajan nedir? Bir hedefe ulaşmak için hangi adımları atacağına kendisi karar veren, araç kullanan ve sonucuna bakıp tekrar deneyen bir döngü.
  • Kim karar veriyor? Kod karar veriyorsa iş akışı, model karar veriyorsa ajan. İkisi de meşru; ilki her zaman daha basit.
  • Ne zaman işe yarar? Sonucu doğrulayabildiğin ve hatayı geri alabildiğin yerde. Yetkisi ne kadar dar olursa riski o kadar küçük.
  • Nasıl kullanılır? Net bir görev, iyi bir bağlam, dar izinler ve dikkatli bir inceleme.

Kısacası ajan, işi senin yerine yapan bir otopilot değil; işi hızlandıran ama sorumluluğu devralmayan bir ekip arkadaşı.

Bu yazı ilk olarak Medium'da yayımlandı. Yorum ve alkış için:

Medium'da aç